Jingle Bells

Ik kan hem! Nou ja bijna. Jingle Bells op de gitaar, het gaat sloom, zeer sloom, maar uiteindelijk komt het uit de gitaar. Van mijn moeder mag ik het optreden tot volgend jaar uitstellen, dan heb ik nog ff de tijd om te oefenen. Ik hoop niet dat ze de Heineken Music Hall gaat afhuren.

Tegelijkertijd begint mijn kerstdepressie zich weer parten te spelen. Op de een of andere manier kan ik dat tierelantijnengedoe rond kerst maar niet echt leuk vinden. Zo kreeg ik gisteravond ook weer een niet-begrijpende blik nadat ik vertelde dat ik tot op heden niet aan kerstbomen doe. De mevrouw in kwestie was namelijk al drie dagen bezig het huis in kerstsfeer aan te kleden, terwijl ik dacht “misschien moet u een hobby nemen of een hond”.

Zo ben ik vanuit de ene slechte flow in de kerstflow gekomen, wat is nu beter? Er komt namelijk een soort stress bij mijn jaarlijkse kerstdip kijken waar ik niet vrolijk van wordt. Agenda’s vullen met nog even een afspraak op de valreep van het jaar, koopzieke mensen die in één keer hun hele 13^e maand bij De Bijenkorf inleveren. Stress over de gerechten die gemaakt en gegeten moeten worden. Dan noem ik nog niet eens de karren vol boodschappen, bestellijsten van de slager en de wijnlijst. Tenslotte het organiseren van kerstkaarten, adressen, postzegels en tijd om de kerstgroet te schrijven.

Pff, ik ben moe, nog een dikke week te gaan. Ik ga nog maar een uurtje pitten voordat ik naar de kerstmarkt ga, want het is toch wel gezellig die kerstdepressie!