Hij is er weer…

Gister is ie aangekomen, dat hele kolere eind met een bootje vanuit Spanje. Het feit dat deze oude man in een rare jurk met een nog vreemdere hoed ons land aandoet, gaat ook in mijn vriendengroep niet geruisloos voorbij.

Nu ik er over nadenk vraag ik me af of we het niet een keer moeten overslaan, zodat we het geld, dat we normaal aan dit feest spenderen, rechtstreeks aan de Goedheiligman kunnen geven. Wellicht kan hij dan een keer een extreem make-over krijgen, het tenuetje van Maria is namelijk hipper dan dat van Klaas. Zou een kekke broek met een cool vestje hem dan niet beter staan? Maar dat doen we niet, het is immers altijd een heerlijk avondje.

Aangezien surprises en gedichten teveel werk en gedoe zijn, kiezen we sinds enige jaren voor het sinterklaas-dobbelsteen-spel. Iedereen koopt een paar kleine cadeautjes. Als je 6 gooit mag je een cadeau pakken, als je 3 gooit, moet je het cadeautje doorgeven aan je buurman, etcetera.

In den beginne deed iedereen zijn best om een leuk, nuttig cadeau te kopen. Tegenwoordig is meer de truc om het allerlelijkste cadeau of meest stompzinnige cadeau te kopen. En dat gaat ons prima af.

Afgelopen week was ik op jacht naar wanstaltige kitsch. Bij toeval was er een week lang rommelmarkt in het verpleeghuis waar ik werk. Een geschenk uit de hemel. Zelden heb ik zoveel ouwe, vieze meuk bij elkaar gezien. Dus ben ik daar heerlijk aan het shoppen geslagen.

Helaas kan ik jullie nog niet vertellen wat ik daar heb weggehaald. Het is immers nog niet de verjaardag van die ouwe niet modieuze man.